آدم میره. میره دنبال زندگیش. میره دنبال بدبختی‌هاش و شاید چند سال دیگه فقط در حد یه تصویر تار ازت یاد کنه. اما خاطره می‌مونه؛ خاطره تو زمان یخ می‌زنه مثل مُرده توی سرخونه. می‌مونه و سال‌ها بعد، مثل یه تیکه‌ی گم‌شده از یه پازل یهو درگیرت می‌کنه. آدم مثل رود می‌مونه، خاطره مثل درخت.

کلمه‌ها درونم غلیان می‌کنن و نمی‌تونم نادیده‌شون بگیرم. افکارم‌ رو روی کاغذ بالا میارم.

حیف اون خاطره‌های خوب، که ساختیم و جا گذاشتیم بین عقربه‌ها.