منم همین‌طور حضرت حافظ؛ منم تا شدم حلقه به‌گوشِ در میخانه‌ی عشق، هر دم آید غمی از نو به مبارکبادم.

پرواز همای نه تنها پرواز نکرد، بلکه با مخ افتاد پایین. از چشم خیلی‌ها.

تا وقتی احساس نکنن که ممکنه بری، تلاشی برای نگه‌داشتنت نمی‌کنن.

دیگه همه‌چیز به درک.

"فارسی بود گریه‌ی پدرم. فارسی هست خنده‌ی پسرم."

دست از اسکرول‌کردن بردار؛ زندگی واقعیت این‌جا نیست.

تموم می‌شه، خیلی زودتر از حد تصورت.

هر چی رویا دوخت حقیقت پاره کرد.

دیگه خیلی دیر شده. دیگه یه کوه فاصله بینمونه. دیگه ذوقشو ندارم. دیگه منتظر پیامت نیستم. دیگه با ذوق نمیام سر گوشی تا نوتیفتو ببینم و باز هم با پی‌وی خالی مواجه شم. دیگه برات ویس و ویدیومسیج طولانی نمی‌گیرم. دیگه برات خاطره‌های رندوم تعریف نمی‌کنم. دیگه ذوقشو ندارم. فقط یه وقتایی یاد روزایی می‌افتم که چقدر همه‌چیز بهتر بود؛ و برای چند ثانیه بغض می‌کنم. ولی فروخوردن بغض‌هامم دیگه کار سختی نیست. بهش عادت کردم.

گذشتن و رفتنِ پیوسته...

" همه چی رو ول کن و برو؛ خونه رو، خونه‌ رو، خونه رو... "

دلم میخواد دیلیت اکانت بزنم از هرجایی که اکانت دارم،خطمو عوض کنم،گوشیمو عوض کنم،محل زندگیمو عوض کنم،و برای همیشه محو و غیب شم و یه زندگی جدید جایی که هیچکس نمیشناستم شروع کنم.