تو هیچوقت قرار نیست بفهمی من برای اینکه تورو ناراحت نکنم، چقدر خودمو ناراحت کردم.

دیگه اینطوری شدم که از نظر بقیه مغرور و عصبیم، اما از نظر خودم به یه بغل نیاز دارم که توش بمیرم.

هیچوقت نمی‌بخشمت، چون تو باعث شدی بارها از خودم بپرسم مگه چی کم داشتم.

یه بار بهش گفتم:‌ میدونی من آدم صفر و صدی هستم، یعنی یا برای یکی تا پای جونم هستم، یا یه‌ جوری نیستم که انگار هیچوقت نبودم و این بستگی به خود آدما داره هیچوقت نصفه و نیمه نیستم و آدمای نصفه نیمه هم توی زندگیم راه نمیدم من آدم تکلیف روشنیم و از آدمای تکلیف روشن هم خوشم میاد.

‌نه طرز نگهداری رو بلد بودی،نه خداحافظی رو فقط شروع کننده‌ی خوبی بودی.

بی‌شک اگر دوستت داشت دلیل غمت نبود.