آریس ، تو دنبال دلیل رفتار یکی هستی ولی دلیلش هیچ ربطی بهت نداره یه موضوع شخصیه

تورس ، هیچی سر جای خودش نیست مگه نه ؟

جمنای ، ازت یه سؤال دارم و میخوام صادقانه جواب بدی "هنوز اون آدم قبلی هستی یا نه ؟ "

کنسر ، بزار یه چیزیو بهت بگم آدمای اطرافت فقط به فکر خودشونن و این واقعیته

لئو ، نظرت چیه افکارتو فیلمنامه کنی تا دراما بسازن ازش ؟

ویرگو ، مشکل اینه که تو زیادی واضح نمیجنگی و همین باعث شده یکی فکر کنه تو خودتو انداختی وسط داستان ولی اینجوری نیست

لیبرا ، حرفای بعضیارو یادت نمیمونه ؟ چون ارزش نگه داشتنو ندارن

اسکورپیو ، تو همیشه برای حل مشکلاتت راه های جدیدو امتحان میکنی

سجتریس ، بعضیا نمیفهمنت ؟ جدی مهم نیست ولشون کن

اسکورپیو ، تو سراغ آدمایی میری که از نظر عاطفی آسیب‌دیده‌ان. فکر میکنی فقط تویی که میتونی از پسِ تاریکی‌های وجودشون بربیای. نقشِ ناجیِ بقیه رو بازی کردن، بهت حس قدرت میده و باعث میشه فکر کنی هیچکس نمی‌تونه جات رو بگیره. عاشق آدمایی میشی که بهت خیانت میکنن. این‌جوری اون باورِ منفی که از قبل درباره آدما داشتی، تایید میشه. برای تو، همیشه گارد داشتن و دیوار کشیدن دورِ خودت، خیلی راحت‌تر از اینه که به کسی اعتماد کنی که ممکنه ثابت کنه باورهات اشتباه بوده. عشقِ سالم و آروم برات خیلی لایت و بی‌مزه به نظر میاد. انقدر تلاطم‌ها و تنش‌های عاطفی رو با عمیق بودنِ رابطه اشتباه گرفتی که دیگه آرامش برات مصنوعی و فِیک به نظر میرسه.

سجتریس ، تو سراغ آدمایی میزی که اهل تعهد نیستن. اینجوری وقتی رابطه زیادی جدی و واقعی میشه، یه بهانه برای فرار کردن داری. مقصر کردنِ اونا بابتِ در دسترس نبودن ، خیلی راحت‌تر از اینه که اعتراف کنی خودت از پایبند شدن و محدودیت وحشت داری. عاشق آدمایی میشی که یا ازت دورن یا از نظر عاطفی افتضاحن. چدن این فاصله بهت اجازه میده از اون رابطه برای خودت رویاپردازی کنی و رمانتیکش جلوه بدی، به‌جای اینکه بخوای با واقعیت‌های روزمره و خسته‌کننده‌یِ هر روز با یک نفر بودن روبرو بشی. تو فقط یه همراهِ خوش‌گذرون می‌خوای، نه یه شریک زندگیِ واقعی. به محض اینکه طرف ازت بخواد یه ذره جدی‌تر باشی یا مسئولیت قبول کنی، زدی به چاک و غیبت زده. هاها.

لئو ، تو میری سراغ آدم‌هایی که بهت توجه کافی نمیکنن ، چون دویدن دنبالِ تاییدِ کسی که این تایید رو ازت دریغ میکنه، برات باارزش‌تر از اینه که خیلی راحت از طرف کسی که واقعاً میپرستت، عشق و توجه دریافت کنی. و خب. عاشق کسایی میشی که نور و درخشش تورو کم میکنن . چون فکر می‌کنی اگه خودت رو کوچیک کنی، اونا بیشتر دوستت دارن. ولی تهِ قضیه فقط از اونا کینه به دل میگیری، اونم بابتِ بلایی که در واقع خودت سرِ خودت آوردی جذب آدم‌هایی میشی که به جای تشویق کردنت ، باهات رقابت میکنن ، چون تو تنش و درگیری رو با عشق و اشتیاق اشتباه گرفتی. ترجیح میدی برای به دست آوردنِ احترام بجنگی، تا اینکه با کسی باشی که خودش به طور طبیعی بهت احترام میذاره.