یه مدت فکر می‌کردم داشتن یه دوست که بتونی باهاش از همه‌چی حرف بزنی، قشنگ‌ترین چیز دنیاست… ولی کم‌کم فهمیدم من برای ذوق‌هام، زیادی تنها بودم. هر چیزی رو با شوق براش تعریف می‌کردم، جوابم یه «آها»، «خوبه» یا یه حرف سرد بود؛ انگار ذوق من هیچ‌وقت براش مهم نبود. اولش سعی کردم بهش حق بدم و گفتم شاید خسته‌ست، شاید حوصله نداره… ولی وقتی این سردی شد عادت، دیگه نمی‌شد هر بار خودمو قانع کنم. من از کسی انتظار زیادی نداشتم، فقط می‌خواستم وقتی با ذوق حرف می‌زنم، ذوقم رو نکشه. آخرش فهمیدم بعضی آدما رو باید دوست داشت، ولی دیگه توی زندگیت نگه نداشت؛ برای همین منم تمومش کردم و فاصله گرفتم. ⋆ ࣪˖‌ .⋆ ࣪˖‌ .⋆ ࣪˖ .⋆ ࣪˖‌ .⋆ ࣪˖‌ .⋆

چرا اصلاً باید برای همچین آدمی ذوقت رو خرج می‌کردی ؟ وقتی یکی حتی بلد نیست با ذوق ِطرف مقابلش ذوق کنه ، دیگه واقعاً بودنش چه فایده‌ای داره ؟ پسرا انگار فقط بلدن آدمو امیدوار کنن و بعد با سردترین جواب ممکن همه‌چی رو خراب کنن . اصلاً رابtه توی این سن خیلی وقتا بیشتر از اینکه قشنگ باشه ، آدمو درگیر یه مشت ناراحتی ِالکی می‌کنه . آخرش هم می‌مونی و کلی فکر و خیال که « نکنه من کم بودم؟ » درحالی‌که نه ؛ فقط طرف مقابل بلد نبوده ارزش چیزی که داشته رو بفهمه . به نظرم بعضی وقتا پسرها واقعاً جز دردسر و اعصاب‌خوردی هیچ چیز خاصی به آدم اضافه نمی‌کنن . پس قطع کردنش کار درستی بود ؛ حداقل دیگه قرار نیست برای یه جواب خشک و سرد ، ذوقت رو خرج کنی . بعضی آدما رو باید همون‌جایی که ناامیدت کردن ، برای همیشه جا گذاشت .

Sorry بیب اما

یک دروغ خوب ردی به جا نمیذاره پس.. منو فرشته ی شیطانی صدا کن ⋆ ࣪˖‌ .⋆ ࣪˖‌ .⋆ ࣪˖ .⋆ ࣪˖‌ .⋆ ࣪˖‌ .⋆

چشم