آدم گاهی از چیزی عبور می‌کند که تمام ِعمر فکر می‌کرد باید به آن برسد .. و عجیب‌تر اینکه‌ هیچ صدایی برای این عبور وجود ندارد ؛ نه شکستی ، نه خداحافظیِ باشکوهی ، نه حتی لحظه‌ای که بتوانی بگویی«از اینجا به بعد همه‌چیز عوض شد.» فقط یک روز بیدار می‌شوی و می‌بینی چیزی که روزی تمام ِقلبت را اشغال کرده بود ، دیگر جایی در تو ندارد . شاید بعضی پایان‌ها همین‌قدر بی‌صدا اتفاق می‌افتند ؛ مثل نوری که آرام‌آرام از اتاقی می‌رود و تو تازه وقتی متوجهش می‌شوی که تاریکی دیگر ترسناک نیست ..

A little lost, a little elsewhere, somewhere between the moonlight and my own thoughts.