عشقِ من کودک بمان، دنیا بزرگت می‌کند! بره باشی یا نباشی، گرگ گرگت می‌کند. عشقِ من کودک بمان، دنیا مداد رنگی است! بهترین نقاش باشی، باز رنگت می‌کند. عشقِ من کودک بمان، دنیا دلت را می‌زند! سخت بی‌رحم است، می‌دانم که سنگت می‌کند.

درس خوندن همیشه سوپ بوده و منم یه چنگال:/

[میگذره ] [دفعه قبل هم گذشت]

(مبادا به سبب یک غم ، هزاران نعمتت را فراموش کنی...‌)

تو آرامش میان فاجعه بودی!

گاهی چه بی گناه دل آدم پیر میشود..

اما دیدن تغییر آدما سخته مخصوصا وقتی دلت برای رفتار قبلی‌شون تنگ شده باشه.

من تاریك‌ترین دوران زندگیم رو تنهایی سپري کردم ؛ پس ببخشید اگه جوری رفتار میکنم که انگار به هیچکس نیازي ندارم.

شاید هم تقصیر ادبیات فارسی است.. که بعد از من و تو، ‹او› می‌آید (:

بزرگترین پشیمانی‌ام ساعت ها جمله ساختن برای کسانی بود که لیاقتِ یک کلمه را هم نداشتند!

‌بهم گفت: تاحالا دلتنگ شدی؟ گفتم آره... چند وقتیه عجیب دلتنگ خودمم ، خود قدیمم، خود شادم، خود پر انرژیم انگار گمش کردم و هرچی میگردم نیست!

شاید یک روز ما.🤍