یکی از اخلاقای بدم اینه که اگه بخوام علت عصبانیتم رو توضیح بدم، بیشتر عصبانی میشم.
یه سریا هستن کافیه به چشمات نگاه کنن.
حتی اگه کلی هم بخندی باز میگن چرا ناراحتی؟
همونایی که حتی از نحوهی تایپ کردنت تو چتا، از سکوت کردنت و نگاهت میفهمن تو چته.من به اونا میگم واقعیترینام.
و فهمیدم آدم میتواند هرگز کسی را ندیده باشد و نشناسد، اما با اندوه و زخم او، قلبش هزاران تکه بشود.
-از این لحظه های بلاتکلیفیِ مزخرفِ روانی کنندهیِ رو مخ برویِ بیخود متنفرم ؛ لحظه هایی که هیچکس نمیفهمه تو داری چجوری نابود میشی . . .