آدم همیشه به یکی احتیاج داره تا باهاش در مورد همه چیز همونجوری حرف بزنه که با خودش حرف میزنه.
یعنی میشود آن روز برسد؛
که همه احوال تورا از من بگیرند؟
که سراغت رو «فقط» من داشته باشم؟
که بگویم خوب است
درگیر زندگیمان است
در فکر من است
خوبیم
مشغول دوست داشتن همدیگریم..
یعنی میشود؟
از آدمیزاد هیچ بعید نیست که بگوید «خداحافظ» و بندبند وجودش «میخواهم بمانم» باشد.