هیچ چیزی رو فراموش نمیکنم .
هیچ وقت یادم نمیره :
اون شبی رو که شب تا صبح دستام از استرس لرزید .
اون روزی رو که خورد تو ذوقم رو یادم نمیره .
اون شبی رو که شب تا صبح بغض راه گلومو گرفته بود و بی صدا اشک ریختم یادم نمیره .
اون روزی که رفتم پشت دیوار گریه کردمو بعد اشکامو پاک کردم با لبخند اومدم بیرون رو یادم نمیره.
اون شبی رو که از درد تا صبح نخوابیدم یادم نمیره .
اون روزی رو که تایپ کردم "خوبم " ولی اشک از چشمام داشت میومد یادم نمیره .
اون شبی رو که گلوله گلوله اشک ریختم صبح پاشدم و صبحونه خوردم کسی فهمید شب نخوابیده بودم و داشتم گریه میکردم ؟ .
اون روزی که بغض کرده بودم از حرف هایی که نزدم به کسی که بشنوه کسی بود ؟ .
من همیشه تنها بودم .
حتی اون روزهایی که از شدت گریه چشمام باز نمیشدم تنها بودم ، حتی وقتی داشتم از درد میمردم تنها بودم
من همیشه تنها بودم ، تنها گریه کردم ، تنها غصه خوردم ، تنها از دلتنگی ها و غصه هام نوشتم و خودم جوابشون دادم ، تنها با دیوار اتاقم حرف زدم .
من یه وقت هایی او چیز های مورد علاقه بدم میومد .
یه وقتایی از خوراکی مورد علاقم متنفر میشدم .
من ظاهرم شاده و خندونم .
ولی درونی خسته و غمگین دارم ..
اون روزی که با دوستام و خانوادم میخندم کسی میفهمه حالم بده ؟ .
روزایی که پست های خنده دار و شاد تو چنل میزارم کسی متوجه میشه حالم خوب نیست ؟ .
اون موقع هایی که دارم تو چت باهات میگم و میخندم میدونی دارم گریه میکنم ؟ .
نه کسی نمیفهمه و نمیدونه .
همین نفهمیدن ها آدم رو بزرگ تر میکنه به درک میرسه .
تنهایی آدمو بزرگ میکنه .
آدم میفهمه که خودش باید مراقب خودش باشه ، خودش خودشو آروم کنه .
خودش اشکاشو پاک کنه و سرشو رو شونه خودش بزاره ؛ خودش به خودش دلداری بده و به قلبش چسب بچسبونه و دوباره ادامه بده به همچی ..
#والھ✍🏻.
کپی ؟ به هیچ وجه راضی نیستم .
