رئالیتی‌شو مافیای ایرانی رو از یه ماه پیش دارم می‌بینم و یه جورایی برام مثل جامعه‌ست.. وقتی شهروندا دارن اشتباه فکر می‌کنن و دشمن رو دوست و دوست رو دشمن می‌بینن یه سری خسته میشن، میگن ول کن این شهر لایق نابودیه. ولی یه سریا همه تلاششونو می‌کنن تا قانع کنن، عصبانیتشونو کنترل می‌کنن تا همراهشون کنن فقط به خاطر بُرد شهر چون تنهایی کاری از دستشون برنمیاد

دیدم من خیلی مواقع اونیم که خسته‌ست.. حوصله سرو‌کله زدن نداره

آدم زبون نفهم زیاد درمیاد سرراهم ولی خب منم بیش از حد بی‌حوصله‌ام

کاش فرهنگ معرفی با پیامک قبل رگباری زنگ زدن به صورت ناشناسو جا بندازیم.

معرفی نکردی پس حالا وایسا تا جواب بدم ازگل

نبابا اصلا هم اعصابم خرد نشد:

https://eitaa.com/my_notes01/8640 و وقتی اون خطی باشه که همه ندارن دیگه میریم برای چاپ پوستر «رفقا حلالم کنید»

پنج صبح دوره ثبت نام کردم متاع ناب چی دارید؟

حس میکنم سارا باز خوابیده و الاناست بیدار شه و تا صبح بیدار بمونه خدا 3 تا ثلبات میگم اشتباه باشه

1:11 چقدر بزرگی؛ اجازه دادی پر شالتو بگیرم آخ برات بمیرم .. آخ ببخش عزیزم هنوز برات یک دل سیر گریه نکردم:) دورت بگردم .. آخ دورت بگردم .. 2:22 اینجا رو نمی‌تونم بنویسم

باورم نمیشه اینی که انقدر قشنگه انقدر سه روزه اشک می‌ریزم باهاش رو حسین طاهری خونده