لحظه‌ی تشییع من از‌دور بویت می‌رسید .. تا دو‌ساعت بعد دفنم، همچنان جان داشتم : )

اینکه تو مرا رنجاندی یک مسئله بود، اینکه من بخاطر تو چقدر خودم را رنجاندم یک مسئله‌ی دیگر.

*

چند هفته‌ست پژمرده‌م شدیداً گرفته و کِدرَم نمی‌دونم بخشی از روند عمر هست یا افسردگی، نمی‌دونم .. امّا روی‌ هم‌رفته به یه نتیجه‌ی مُتقن رسیدم یه بخشی از‌ من برای همیشه تبدیل به یه غروب جمعه شده.

آن شب کسی نبود که بگوید من وجود دارم پنج نفر بودیم ، چهار دیوار ، یک من.

و او کسي‌ست که حتي تصورِ آغوشش هم مَرا از غم نجات مي‌دهد.

چگونه مي‌شود مهربانيِ در چشمانت را بوسید؟!

ترسم‌شعرم‌را‌به‌تو‌هدیه‌کنم ، و‌تو‌آن‌را‌به‌کسی . .وای‌ ، ولش‌کن‌اصلا .

روزی رسد که بر سر قبرم آیی و بگویی: برخیز من کسی را نیافتم،که مانند تو مرا دوست داشته باشد...

یا أحلى نوبات جنوني

ای شیرین‌ترین دیوانگی‌ام؛