به زنده ماندن درین دیار چه پای سختی فشرده‌ام؛ چه مرگ ها آزموده‌ام، ولی شگفتا نمرده‌ام . . .

_

مبر زِ موی سپیدم گمان به عمر دراز جوان زِ حادثه ای پیر میشود گاهی..

من غروب ِخزانم، غم نشسته به جانم . .

_

نشسته‌ام وسط روز های خستگی‌ام خودم شبیه غرورم پر از شکستگی‌ام:)

و‌ اما‌ عزیزِ من؛ عشق‌ در فراق‌ اگر‌ زنده‌ بماند‌ عشق‌ است.. در‌ وصال‌ که‌ همه‌ ادعا‌ دارند:))

_

شده باران بزند یکسره دلگیر شوی؟ بروی کنجی و با خاطره درگیر شوی؟ با سُکونی که همه از تو شناسند ولی، پیِ یک حادثه مجبور به تغییر شوی؟ همچنان قاصدکی با گذر بادِ شدید، ناگهان طعمه و بازیچه‌ی تقدیر شوی؟ کوهی از حس قشنگی، شده آیا شبی، از غم عشقِ کسی در دلِ خود پیر شوی؟ هر‌ چه هم هست به جانِ منِ دیوانه بریز، آه ای عشق مبـادا که تـو دلگیر شوی . . :)

در گلویم گیر کرده، زخم ِیک بغض ِآشنا...

_

اگر جویای احوال منی من سخت غمگینم، اگر هم از سر تکلیف می‌پرسی خداراشکر:))