اگه بابت مرگِ ادمای بی گناه و آدم های عادی خوشحال میشی،تسلیت میگم . انسانیت در تو مرده.

عاشق دوربینم شدم😭

"چیزی که از پنجره میبینم ، اما بر چشم مخلوق دیگری نمیشنید" پیوندِ بین انسان ها، تار و پودِ تفاوت و تفاهم را در خود جای داده است ، بگذار مفهومِ کلام را بر سرسره ی سهل روان سازم ، این تصویر را به خیال ببند که دو روحِ محبوس در جسمِ خاکی بر صحنه ای آشفته از حیات ،چشم بدوزند ، شاید که یکی از آن دو با شتاب رنگِ ترس را بر دیوار دل بزند و دیگری نیز رخت آرامش بر تن کند . نگاه من ، نگاهِ تو ، دو پنجره از دو خانه ی ناهمگون ، گرچه دیوار هایمان برهم سوگند دوستی جاری ساخته باشند و آجرهایمان از یک گِل باشد ، اما حکایت هایِ پشت دریچه های منزلِ ما فرقِ عرض تا فلک دارد منظره یکسان است اما گندمِ دیدگاهی که برداشت میکنیم ناهمسان ، شاید پیش آمدِ زیست ، بر لب هایِ من خنده ارزان سازد و بر چشم هایِ تو سیلِ گریه راه بیاندازد . ما یکسانیم و یکسان نیستم ، تضادی در عین ِ نظیر داشتن ،درد هایمان فامیل اند اما زخم و ترک هایمان دو غریبه ی نا آشنا ، چرا که زخم من ژرف تر باشد ، نمک بر عمقِ خون شروع بر آتش کشیدن بر جان می‌کند و گر روزگار بر خراشِ تو نوشدارو خورانده باشد، با هر زحمتی ، در آخر مارِ درد وغم را بر زمین بنشانی. دل نگرانی هایمان چهره های متفاوت دارند ،شاید دوستانی صمیمی باشند و یا بیگانگانی غریب . نمیدانم ، اما روزن های ما با توازن نا آشناست ،چراکه بلندی چاهِ غم و درد هایمان اختلافاتی دارند ، و پری هایی که دلیل تبسم هایمان را به دوش می‌کشند رخت و لباسی نا هماهنگ دارند ، و درختِ سر به آسمان بلند کرده ای که ریشه در ذهنمان دارد ، آبی از دانشی متفاوت و از بذرِ عقیده ای از کیسه های ناهمجور ، به رشد در آمده اند .

جمنای ، لطفا ناامید نشو.

"بغض چه مزه ایست؟" طعم اشک هایِ تلنبار شده در پسِ گلو برای هر مخلوقی به رنگِ درد و عمقِ زخم خویش است . بغضِ اسیر در حلقِ من چو تکه ای ابرِ باردار به دیواره ی حنجره ام فشار می آورد ، مسیرش تنگاست و بارش چون کشتی هایی که در دامنِ لاجوردی ِ زمین به هر سو می‌خرند، گرانبار ! گلوگیرِ جفاکارِ من لباسی تکه پاره دارد ، تکه ای از پارچه یِ تنش به رنگِ آبیِ حسرت و جزئی عظیم از این پیرهن مندرس ، به رنگِ خونین گشته از قتل عام آرزوهاست . گاه در ابتدایِ دیواره ی دهان ، مزه ی تلخی شروع به رقص میکند،روشن است که از طایفه ی کیست؛صدایِ زجر آورش در گوشم طنین می اندازد ..حسرتِ لحظه ای زیبارویی و لطافت ،واژگانی که تا به کنون حضورشان را حس نکرده ام . چند و چندی نیز از ورودشان بویِ تحقیر به مشام خورده ، استحقار از کمبودِ کمال و یادآوری از ناچیزیِ وجود . بغض ، چه واژه ی سه حرفی عجیبی ، چه پتیاره و چه شایسته ؛ در عجب نمان چرا که بر زبان "شایسته " را روان ساختم چرا که بغضِ متولد شده از دلتنگی و شاید لحظه هایِ نیکِ حیات ،همانند بانویی ظریف است که نوشته هایش چون که غم نامه ای با ملاحضه باشند ، گلو را بر خون آغشته نمی‌سازند. اما بغضی دگر که لحظه ی آغازین خود را در آغوشِ غم سپری نموده ، بی رحم و بدمنظر است ...حلق را به نیت جراحت در بند خود می‌کند. هرچند که بغض اینگونه است امّا هرگاه به پیشواز م رسید مژده ای از بانویی ظریف نبود،تنها رقصی بود از خون و غم. به راستی بغض چه مزه ایست؟نمی‌دانم شاید در گلویِ من؛ به تلخیِ قهوه ای در نیمه شبی که طلوعِ صبحش به سردیِ مرگ یک ستاره است.

خیلی زلزله بدی بود

جمنای ، زندگیت خیلی حوصله سربر شده. پاشو یه کاری بکن ( مثلا به یکی پیام بده )

جمنای ، یه راهِ بهتر همیشه وجود داره ، پیداش کن.