4⃣ ⁴.راس مبارک هر دو بزرگوار بر دیوار دمشق،آویخته شد. پ.ن: پس از كشتن امام حسين عليه السلام، سرش را در دمشق آويختند؛همان‌ جايى كه سر يحيى بن زكريّا را آويختند. 📌منابع: 1: کامل الزیارات ج‌1ص78 2: ثواب الأعمال، ص 216 3: المناقب، ج 4، ص 85 4: الإحتجاج ج‏2، ص: 307 5: صبح الاعشي في صناعه الانشاء ج 4 ص 100

🖇 توصیه شده برای حاجت روایی بعد از خواندن زیارت عاشورا با صد لعن و سلام ؛ دعای علقمه خوانده شود.

آقای ما نگران کشته شد..

🌗..؛ اگر حقیقت را بخواهی ، هنوز ظهر عاشورا به شب نرسیده است ! _شهید‌آوینی

آجرک الله یا صاحب الزمان .. فی مصیبت جدک الحسین علیه السلام .

هشدار! عاشورا‌همین‌امروز‌وفرداست این‌تازه‌آغازِحسینی‌بودن‌ماست❪•.

[💡] چرا هیچ زخمی بر پشت ؛ سیدالشهدا [ علیه‌السلام ] ننشسته بود؟ از امام باقر [علیه‌السلام] نقل شده است که فرمودند: «امام حسین[علیه‌السلام]دچار آن مصیبت شدند، درحالی که سیصدوبیست‌و‌چند‌زخمِ‌نیزه‌و‌شمشیر و تیر بر (پیکر مطهر) ایشان یافت می‌شد. روایت شده است که تمام این زخم‌ها بر جلوی بدنشان نشسته بود؛ چراکه ایشان (به دشمن) پشت نمی‌کردند (فرار نمی‌کردند...💔) الأمالي (للصدوق)، ص۱۶۴

امام سجاد ‹ع› به ما آموخت با اشک؛ عاشورا ماندگار شد...

- لبیک‌بقلبی‌ودمعی‌وروحی‌ونفسی🫀!

🏷قسمت دوم 5⃣ ⁵..سخن گفتن سر بریده‍ . . امام حسین و حضرت یحیی! سر مبارک حضرت یحیی را در تشتی آوردند درحالیکه سر مبارک ایشان، خطاب به پادشاه . . . چنین سخن گفت: تقوای خدا پیشه کنید. سر مبارک امام حسین [علیه السلام] نیز بعد از شهادت در بالای نیزه، معجزه گونه سخن می گفت و قرآن تلاوت می فرمود. پ.ن: به نقل از حارث بن وَكيده:من در ميان كسانى بودم كه سرِ حسين عليه السلام را مى‏بردند.. و شنيدم كه آن سر،سوره‌كهف را مى‏خوانَد و من با آن كه صداى ابا عبد اللَّه الحسين عليه السلام را مى‏شنيدم،در درونم [به‌ايشان‏] شك مى‏كردم. [سر] به من گفت: «اى پسر وَكيده! آيا ندانستى كه ما امامان، زنده هستيم و نزد خدايمان روزى مى‏خوريم؟!». با خود گفتم: سر را مى‏دزدم. نداداد:«اى پسر وَكيده!تو به اين‌‌كار،راهى‌ندارى (موفّق‌نمى‏شوى)و گناه ريختن خون من،نزدخدا از چرخاندن سرم بزرگ‏تر است. آنان را وا بگذار. «به زودى، آن گاه كه غل و زنجير در گردن، به روى كشيده شوند،خواهند دانست!»

6⃣ ⁶.در شهادت هر دو بزرگوار؛آسمان گریست! از دیگر شباهت‌ های فراوان امام حسین و حضرت یحیی این‌است‌که آسمان‌درشهادت‌هر‌دو‌بزرگوار گریست و درحالیکه سابقه نداشته است. ‌پ.ن: به نقل از ابو بصير، از امام صادق عليه السلام: آسمان و زمين، بر شهادت حسين عليه‌السلام گريستند و سرخ شدند. اين دو، بر كس ديگرى جز يحيى بن زكريّا و حسين‌بن‌على عليه‌السلام نگريسته‏اند. به نقل از داوود‌بن‌فَرقَد،از امام‌صادق عليه‌السلام: هنگامى كه حسين عليه‌السلام شهيد شد و نيز در شهادت‌يحيى‌بن‌زكريّاعليه‌السلام،آسمان تايك‌سال سرخ شد.سرخ‌شدن آسمان،گريستن آن است‏. همچنین در منابع اهل سنـت؛ به این واقعه اشاره شده است. ابن‌عساکر درکتاب‌تاریخ‌دمشق چنین نقل می کند: آسمان پس از يحيى بن زكريّا عليه السلام، بر كسى جز حسين‌بن‌على عليه‌السلام نَگِريست. 📌منابع: 1:تفسير القمي، ج‏1، ص: 88 2:دلائل الإمامة، ص 188 3:كامل الزيارات، ص 181 4:كامل الزيارات، ص 182 5:تاريخ دمشق، ج 14، ص 225

محتوای نامه کوفیان ؛ به امام حسین علیه‌السلام چه بود؟ ‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌‌