ولی نبود. همشون داشتن دعوا می‌کردن که کی بیاد بهم بگه. هیچ‌کس قبول نمی‌کرد. می‌دونی چرا؟ چون می‌دونستن تنوم میشم. چون می‌دونستن اگه بشنوم‌ش منم باهات میمیرم.

تا اینکه زن‌عمو اومد بالا. نتونست اونم بگه بابا. فقط بهم گفت بابات. گفتم بسه، ادامه ندین. من امروز ظهر دستاشو گرفتم. بگید که دروغه.

کل بدنم شل شدم. افتادم زمین بابا. حس کردم از یه ساختمون بیست طبقه افتادم پایین.

می‌دونستی از بعد تو قلبم داره اذیت می‌کنه؟ می‌دونستی این روزا نفس تنگی گرفتم؟ می‌دونستی بعضی وقتا به خاطر درد قلبم نفس‌مو دودقیقه حبس می‌منم تا بعدش یکم دردش کمتر شه؟ می‌دونستی هیچ‌کدوم اینارو هیچ‌کس نمی‌دونه؟ چون نمی‌نوام برم دکتر. چون امیدم به همین درده تا شاید کمکم کنن زودتر ببینمت.

فردارم می‌پیچونم بابا. فردا ام اگه رفتم هیچی از علائمم نمی‌گم. همون حرفای قبلی رو می‌زنم تا همون قرصای قبلی رو بده. اونارم نمی‌خورم.

لعنتی اونی که قرار بود زودتر بره من بودم نه تو.

منم میام. زیاد منتظرت نمی‌زارم. قول میدم.

رفتی ما نرفتیم از یاد هم چرا گذاشتی من تنها بشم؟

کاش هرجا که رفتیم عکس نداشتیم که الان آینه‌ی دق نمی‌شدن.

نخندیدم دیگه از ته دلم من، حتی بعد تو یه‌بار.

کاش می‌شد گاهی اوقات صدای ضربان قلبم رو ضبط کنم. نگه‌ش دارم برای روزهایی که دیگه نمی‌تپه. تا بهش گوش کنه و آروم بگیره.