-مشکل من اینه که زندگی هیچ‌وقت شنونده‌ی من نیست‌.

+چطور میشه درستت کرد؟ که دوباره همون بشی؟ -تنها راه‌حل این‌‍ه که منو بکشی و دوباره به دنیا بیاری. برای گذر از این غم باید دوباره به دنیا اومد، چون این جسم برای این سنگینی خیلی خمیده و پیر شده. دیگه بیشتر از این نمی‌کشه. تا همین الان‌شم خیلی مرد بوده که اینجوری ایستاده.

+زمان بدتره یا زندگی؟ -زمان میزان نبودن‌ش رو داد می‌زنه و زندگی نبودن ِبودن‌ش کنارت رو.

+این آینی‌ای نیست که دوسش داشتم. -اینجا هیچ آینی‌ای نیست که برای دوست داشته شدن، زندگی کنه.

امیدوارم بچه تا ابد برای اینجا بمونه.

حسودی؟ می‌بوسمت جلوی اونی که منو می‌خواد.

گاهی آدم از خود غم ِمرگ خسته نمی‌شود؛ از ادامه‌دار بودن‌ش کم می‌آورد.