من گاهی به خودم نگاه میکنم و حس میکنم این آدمی که ادامه داده، سوءتفاهمی از من است. انگار کسی دیگر در بدنم مانده و فقط نقش مرا بازی میکند.
هیچ خداحافظیای کامل نیست. چیزی همیشه جا میماند؛ معمولاً همان چیزی که قرار بود تو را نگه دارد.