یجوری دارم روزهام رو می‌گذرونم انگار که دیگه فردایی وجود نداره و همه‌ی اینا درحالیه که فردا و آینده با چاقو جلوم وایسادن تا تیکه‌تیکه کنن بدن‌م رو.

پروژه همچنان رو هواست. ولی خب خیلی بهتر از قبله. هر روز بهش یه‌سری‌ می‌زنم. نگاه‌ش می‌کنم و اینجوری‌ام که: "چیشد که انقدر راحت ازت گذشتم؟".

مگه ادما نباید تا تهش برای یه‌چیزی تلاش کنن؟

من الان واقعا به اخم‌هات احتیاج دارم لعنتی. به حضور ناگهانیت تو اتاقم و گفتن جمله‌ی "حواسم بهت هستا، خسته نشو".

یکی ازم پرسید تا حالا عاشق شدی؟ هیچکس جز تو توی ذهنم نیومد.

زهرمار به این زندگی که من هستم ولی تو نه.

دوستان، فردا سالگرد عزیزترینمه. میشه اگر این پیام رو میبینید یه فاتحه یا حتی یه صلوات براشون بفرستید؟ مچکرم. اگر فوروارد کردید هم که چه بهتر. -آیون.

من می‌ترسم از روزی که قراره بابت سالگردت بیام پیشت.

من می‌ترسم بابا. منه لعنتی بدون تو، نمی‌تونم تو این دنیای فاکی زندگی کنم. کاش می‌فهمیدی منو و انقدر زود نمی‌رفتی.

من از اعماق وجودم دلم می‌خواد خودم رو جمع کنم. حالم از شرایط الان بهم می‌خوره. از خودم و تلاشی که نمی‌کنم. ولی شاید دو سه روز همه‌چی به اصطلاح "خوب" پیش بره اما یهو به خودم میام و می‌بینم که ساعت‌هاست به یه‌گوشه خیره شدم و دارم آب میشم تو غم ِنبودنت.

+حواسم بهت هستا، خسته نشو -خیلی وقته خسته شدم. جسمم نه، روح‌م.

خستگی ِجسم با خواب رفع میشه ولی خستگی ِروح چی؟