اما این سرنوشت ما نبود ژنرال؛ تو قول ِبرگشت داده بودی. حالا دگر در این خانه که با عطر و وجودت پیوند خورده شادی یافت نمی‌شود. کاش تمام‌ش کابوس باشد.

کشتند مرا؛ اما از رگ‌هایم، یاد و خاطراتت جاری شد.

دور شدی تو برای همیشه. مانده‌ام باز با غصه‌هایم.

غم می‌تونه شکل‌های مختلفی داشته باشه، می‌تونه به شکل سکوت بیاد سراغت، می‌تونه به شکل نشستن و خیره‌شدن به نقطه‌ی نامعلوم بیاد سراغت، می‌تونه به شکل خوابیدن‌های طولانی بیاد سراغت، می‌تونه به شکل نوشتن ِغمگین‌ترین نوشته‌ها برای کسی که دوستش داری و ازت دوره بیاد سراغت.

کجا رفتی؟ خنده‌هایم را آب برد.