بساط هر شبه. انقدر گریه می‌کنم برای نبودنت که قلبم درد می‌گیره. بعد برای چند دقیقه نفس‌مو حبس می‌کنم تا بهتر شه. درست مثل شب‌های قبل.

فکر اینکه کجاها می‌تونستم داشته باشمت و ندارم داره دیوونه‌م می‌کنه.

کاش فقط بمیرم. واقعا کاش فقط بمیرم و همه‌چی تموم شه. کاش خدا با همچین‌ چیزی امتحانم نمی‌کرد. انقدر خسته‌م برای امتحان‌دادن که فقط کاش بمیرم. بمیرم. بمیرم.

کاش این لجن‌زاری که بهش می‌گم زندگی هرچه زودتر تموم شه. من رسیدم ته‌خط، خواستار نقطه‌ی پایان‌م.

اینجا تا اطلاع ثانوی بوی درد و مرگ میده. اگر ممکنه حس بدی دریافت کنید می‌تونید مدتی ترک‌مون کنین.

درود، محفل ققنوس برگشته، بعد دوسال! به همین علت میخوایم یه تقدیمی کوچولو بهتون بدیم. شما فقط کافیه این پیام رو فور کنین چنل/دیلیتون و عضو 「محفل ققنوس」 بشید. و به همین ترتیب ما یه ادیت (درست مثل ادیت بالا) تقدیمتون میکنیم. ☆ حتما توی دیلیمون عضو باشین و زمانی که ظرفیت تکمیل بشه بهتون میگیم. * لینک هاتون رو توی ناشناس ایتا برامون بفرستین با احترام ویولتا و روبین(میکی) .

گاهی دلم می‌خواهد به گذشته زنگ بزنم و بگویم: مراقب باش، همه‌چیز آن‌طور که فکر می‌کنی باقی نمی‌ماند.

و سرانجام آن‌همه قول و قرار چه شد؟ تویی که رفتی، منی که همیشه همان‌جا باقی ماندم.

نوشته بود: «از ریشه غمگینم، می‌فهمی؟ از ریشه.»