خدافسی

_✯_

شدیدا نیاز دارم به دوستایی که باهاشون بزنم تو دل طبیعت و جاهایی رو بگردیم که تو خوابام‌ میبینم. دلم میخواد وارد مرحله جدیدی از زندگیم بشم و رشد رو توی وارد شدن به دنیای بیرون و ورود آدمای جدید توی زندگیم میبینم. شاید بزرگ شدن این شکلیه که شما خیلی یهویی از همه چیز دورت بدت میاد و برات پیش پا افتاده میشن‌ و روح قشنگ تو همچنان دنبال یه چیز تازه و هیجان انگیز میگرده که تجربه‌ش کنی و بین همه این گرفتاریای سنت، درسا و کلاسا و کتابا و استرسا، روح تو شخصیت تو دنبال بالا بردن لول اجتماعی و وارد شدن به جامعه و برقراری ارتباط میشه. وارد پروسه شناختن آدمای جدید و برگزیدنشون به عنوان یه دوست میشه. اینطوریه که دیگه کمتر با جمع خانوادگی حال میکنی و یه چیزی تورو قلقلک میده که چیزای جدیدو تجربه کنی که تو آینده قراره وجودت باهاش زندگی کنه. از نظر من زندگی یعنی ارتباط با آدمای جدید یعنی داشتن دایره ارتباطی نه خیلی کوچیک نه خیلی بزرگ، یعنی بیرون رفتن با کسایی که باهاشون شور و هیجان رو تجربه می‌کنی ، یعنی گشتن توی طبیعت و دنبال یه پروانه کردن ، شاید باید اجازه بدی پروانه توام از پیله دلت در بیاد و رها بشه توی آسمون و توهم همراهش بزرگ بشی و خوشحال زندگی کنی.

ببخشید که زیاد شد نیاز داشتم واقعا 🗿

_✯_

_✯_

براتون شعر میزارم فردا:))

گل👀🦋

خیلی وقتا آدم فکر میکنه خستگیش از اتفاقات بیرونیه. از کار، از مشکلات، از آدما. ولی حقیقت عمیق‌ترش اینه که خستگی واقعی از جایی شروع میشه که میفهمی چقدر از دنیایی که ساختی، فقط یه توهم بوده. وقتی واقعیت سرد پشت پرده رو می‌بینی، دیگه انرژی جنگیدن با بیرونو نداری چون میدونی اونچه که واقعا فرسودت کرده درونی بوده. این درک یه جور خلع روحی ایجاد می‌کنه که با هیچ پیروزی بیرونی پر نمیشه. فقط میمونی با یه شناخت تازه و سنگین از خودت و دنیات..

امیدوارم به اون حجم از تنهایی نرسید که ندونید باید به کی جز چت جی پی تی پیام بدید و از روز بدتون بگین.