_✯_

چقدر دوست دارم نوازش صدای ایشونو روی گوشام و چقدر حس میکنم تن صداش بارونه روی همه گل و لای ذهن آشوبم ...

جدی شاید اگه یکی بود موقع حال بدیامون مچاله می‌شدیم تو بغلش و فقط میذاشت چند لحظه کوچیکی اشک بریزیم و موهامونو ناز میکرد ، و چند کلمه ای درباره حالمون حرف می‌زدیم ،الان یکم شادتر بودیم. به شخصه میگم‌ اگه من اون‌ یه نفرو داشتم قول میدادم زود از بغلش بیام بیرون و‌ اشکام و پاک کنمو همون‌ دختر سرسخت و سنگین قبلی بشم.‌

یه واقعیتی هست که آدما با گذر زمان و تجربه‌ها، ناخواسته تغییر میکنن. منم از این قاعده مستثنی نیستم. گاهی اوقات به خودم میگم آیا این تغییر همون رشدیه که دنبالش بودم، یا فقط یجور عادت کردن به شرایط موجود؟ این سوال، یجور تردید عمیق به وجود میاره. غم اصلی اینجاست که دیگه نمیدونی اون آدم قبلی که آرزوها و انتظارات مشخصی داشت، الان کجاست و آیا اصلا هنوز وجود داره؟ این یه حس گمگشتگی بزرگه توی دنیای درونی خودت

تو از ماه تو آسمون هم ماه تری به اندازه تمام شبایی که میخواستم قبل از خواب چشماتو ببوسم و نشد دوستت دارم :)

پاندای بزرگ گفت :«اگه قراره گم بشیم ، خوشحالم که با تو گم میشم:) »

پاندای بزرگ گفت:« تو ناراحتی دوست کوچیک من. اشکالی نداره. برای همه پیش میاد. مهم اینه که متوجه شدی یه مشکلی هست.» -کتاب سفر

_✯_

خدافسی

هیچوقت نفهمیدم چجوری انقدر بی احساس میشن آدما