باید بپذیری این حقیقت تلخ رو که آخر همه چی خودت هستی و خودت. نه دوستی هست که بشینه به حرفات گوش بده. نه آدم امنی که حوصله تورو داشته باشه و ترکت نکنه. دنیا همینقدر بی رحمه و تو بهتره که عادت کنی به حقیقت جهان امروز.
خیس شدن زیر بارون و گریه کردن برای چیزایی که تو قبرستون دلت گیر کرده بودن خودش یه نوع تراپی و حرف زدن با آسمونه
حرف زدن با اون دوستی که مدام از خودش و روابط و همه چیزش تعریف نمیکنه و پز نمیده و جوری رفتار میکنه که واقعا از صمیم قلب حس کنی مثل خودته و درکت میکنه>>>>
من نمیتونم از گذشته خودم بیام بیرون و خیلی یهویی همه چیزو فراموش کنم و بسپرمش به زمان. با من از فراموش کردن گذشته و خاطراتی که یه روز زندگیم بوده و الانم اکسیژن نفس کشیدنمه حرف نزن و ازم نخواه انقدر بی رحمانه در حق خودم و گذشته ی نه چندان خوبم رفتار کنم. من نمیتونم خیلی یهویی آدم های گذشته خاطرات گذشته روابط گذشته ام رو بزارم کنار و خیلی راحت و آسوده بخوام توی چاه تنهایی و زندگی جدیدم با قلب و ذهنی که خودم داغونش کردم زندگی کنم.