کاش بعضی آدما بفهمن که نه تصمیم ها نه احساسات نه تغییر ها نه انتخاب ها نه رفتار ها نه ارتباط ها نه حرف ها نه نوع زندگی یک آدم به هیچکس ربط نداره و شما حق قضاوت یا تمسخر اون آدم رو ندارین این چیز یاد گرفتنی نیست این از شعور و درک آدما میاد
از چشم افتادن یه اتفاق تدریجیه به نظرم
اینطوریه که دیگه بود و نبود طرف فرقی نداره
کلا نمیبینیش
اهمیت خاصی نداره
حس خاصی نداری بهش دیگه
دیگه با حرف زدن باهاش تپش قلبت نمیره بالا
دیگه با دیدنش ذوق نمیکنی
و یه غم بزرگ و کوهی از ناشناخته ها پشت همه ایناست
با دیدنش یاد تموم خاطرات کوچیک و بزرگ که یه روزی با ارزش ترین زندگیت بودن میوفتی، ولی دیگه حاضر نیستی حتی فکر برگشتن بکنی ؛ از تنفر، از انزجار، از ناراحتی
دوست داری همه حرف هات و حسات و خاطراتت مثل یه راز بمونن تو قلبت و رفتار خنثیت همه چیزو درست پیش ببره.