بعضی چیزا فقط و فقط متعلق به همون زمان هست. متعلق به گذشته، دیگه تکرار نمیشه، دیگه نمیتونی با کس دیگهای تجربش کنی، همونجا ثبت میشه و میمونه توی تاریخ زندگیت. و وقتی که تموم شد، دیگه به هیچ وجه نمیتونی داشته باشیش، طبیعت دوباره بهت نمیده اون احساس فوق العاده زیبایی که یه روز اکسیژن تنفست بود، روز های زندگیت بود، انرژی ادامه دادنت بود. فکر میکردی نمیتونی بدون اونا زندگی کنی و حالا به خودت میای و میبینی چقدر دوری، چقدر دلتنگ! دووم آوردی و یاد گرفتی زندگی بدون وابستگی های گذشته رو، ولی هیچی جای اون حسی که داشتی رو نمیگیره.
در آخر تو میمونی و خاطرات و قلب خالی از اون روزا که جای خالیش درد میکنه.