حرف ما رو این آهنگ انگاری میزنه :🦋🫂

بیش از حد به جزئیات کم اهمیت، اهمیت میدم و این واقعا آزار دهندست

موسیقی تنها راه فرار است، بی آنکه خانه را ترک کنی..

سهراب سپهری میگه: نه ما می‌مانیم و نه اندوه ونه هیچ یک از مردم این آبادی "به حباب نگران لب یک رود قسم و به کوتاهی ان لحظه شادی که گذشت ، غصه هم ميگذرد آنچنانی که فقط خاطره ای خواهد ماند لحظه ها عریانند، بر تن لحظه خود جامه اندوه میپوشان هرگز زندگی، ذره کاهیست که کوهش کردیم! زندگی، نام نیکویی ست که خارش کردیم. زندگی نیست بجز دیدن باران بهار،زندگی نیست بجز دیدن یار زندگی نیست بجز عشق بجز حرف محبت به کسی، ورنه هر خار و خسی ، زندگی کرده بسی. زندگی تجربه تلخ فراوان دارد، دوسه تا کوچه و پس کوچه و اندازه یک عمر بیابان دارد.." ما چه کردیم و چه خواهیم کرد در این فرصت کم

_✯_

✯✯𝒩

شاید بعضی وقتا بهتر باشه بشینم دربارش گریه کنم چون هیچ کار خاصی ازم بر نمیاد

++++

من از نویسنده ها می ترسم. نویسنده ها ادمای خطرناکین. فرق می زارن، درک می کنن. فرق یه نگاه معمولی و نگاهی که پر عشقه رو می فهمن. از یه رفتار سادت یه متن بلند می نویسن و با یه قدمت یه خیابونو فرش می کنن. من از نویسنده ها می ترسم. اونا می تونن تو خیالشون با تموم وجودشون بغلت کنن و با کم محلی هاشون تو خاطراتشون بکشنت و یه عمر واست عزاداری کنن. اونا موجودات ترسناکین.تنها گذاشتن اونا می تونه درام ترین داستانا رو به وجود بیاره.

چقدر حق گفتی دختر

کاش یکم درک کنید نویسنده هارو و موقع بحث بهشون نگید الم شنگه به پا کردی ..!

چه عکس قشنگی پیدا کردم