جماعت کور .

تلخم. نامحبوب‌ و رنج‌آور. «تو درتلخی شرابِ کهنه‌ای! من تلخیِ زهرم.»

ازآن پس دیگرباغم نجنگیدم؛کنارش نشستم، مثل دومسافری که میدانند تاپایان راه هیچ یک ازدیگری جدانخواهد شد.

بچه هااگه میخواید پاکش کنید پاکش کنید

هیچ چیز راحتم نمی‌کند.نه دریا،نه آفتاب، نه درخت ها،نه آدم ها،نه فیلم ها،نه لباسهایی که تازه خریده‌ام،نمیدانم چه کارکنم بروم و سرم رابه درخت هابکوبم،داد بزنم،گریه کنم، نمی‌ دانم ./ فروغ فرخزاد