چرا که در رویا پا به دنیایی میگذاریم که متعلق به ماست با قوطه خوردن از اعماق اقیانوس ها یا پرواز در بلندی های ابرها؛
آدم،رفته رفته بیش از حد صبور میشود،
آگاهانه و عمداً صبور میشود و این،مصیبت است.
من اگه یه تیکه کتاب بودم:
هیچکسی در دنیا به او احتیاج نداشت،یا اگر یکدفعه از دنیا محو میشد،هیچکسی کمبودی در زندگیاش احساس نمیکرد.