کاش میشد همین الان، دقیقا همین الان، یه تُک پا برم میدون شهرداری رشت چایی بخورم برگردم

بغلم کن، جونِ برف امسال رو قسم بخور و بهم اطمینان بده که دیگه قراره تنهایی ها با زمستون تموم بشه و بهار پیدات می‌کنم

شاید ۱ ماه شاید ۱ سال شاید ۱۰ سال اما طول میکشه تا بفهمی نه ناکافی بودی، نه عیب داشتی، تو فقط کنار آدم اشتباهی بودی :)

شد شد؛ نشد ماهتو نفروشي بري شمع بخريا.

دختره توییت کرده بود: «بعدا؟ بعدا پروانه‌های تو دلم دیگه مُردن»

از همان اول، دریا در استکان شما ریختن اشتباه بود ..!

مهم نیست چقدر ناراحتی، بغل همیشه جوابه :)

جالبه که چطور یه پیام ساده میتونه تغییر ضربان قلب ایجاد کنه.

اصلی ترین نشونه‌ی تنهایی، اینه که آدمای نزدیکت نمیدونن داره به تو چی میگذره :)

و من هربار بعد از شنیدن خبر مرگ کسی از خودم می‌پرسم ‌که ما چطور از دونستن این حقیقت که آدم‌ها می‌میرن دیوونه نمی‌شیم؟