و من هربار بعد از شنیدن خبر مرگ کسی از خودم میپرسم
که ما چطور از دونستن این حقیقت که آدمها میمیرن دیوونه نمیشیم؟
چقدر زیبا بود موقعی که محمود درویش نوشت :
“ تو و ماه به هم شباهت دارید
جفتتون زیبایید ، نورانی هستید و دور از من”
آدم متوجه نیست، متوجه نیست تا وقتی که میشینه برای یکی تعریف میکنه و اونجاست که میفهمه چه فاجعه تلخی رو پشت سر گذاشته.