چاوشیِ عزیزم.یکی از افتخارای ایرانی بودنم تویی
قطعا تاریخ قراره عاشقت بشه.
یه حنجره ی بهشتی توی کالبدی سبز
با رایحه یِ ایرآن.
هرچی بیشتر جلو میرم
بیشتر میفهمم جنس دوستی هام اینجوریه که: تا من احوالپرسی نکنم کسی حالمو نمیپرسه
تا من نگران نشم کسی نگران نمیشه
و انگاری که بقایِ دوستی ها و روابطم به من وابسته ست:)
اون حسی که
نه دیگه دوسش داری ، نه ذوقشو داری ، نه ازش متنفری و نه میخوایش
ولی درموردش گریه میکنی...
خواب برای ما یک نیاز جسمی نبود ،
خواب برای ما نجات بود ، راه بود ،
فرار بود...؛