هیچ‌کسی در تمام دنیا به او احتیاج نداشت، یا اگر یکدفعه از دنیا محو میشد، هیچ‌کسی کمبودی در زندگی‌اش احساس نمی‌کرد.

‌هنوزم گوشه‌ای از قلبم بابت چیزایی که حقم نبود ولی تجربشون کردم، درد می‌کنه.

در این مدت، زندگی به گونه‌ای سپری شده است که می‌توانم سال ها بدون آنکه هیچ اتفاق غم‌انگیزی رخ بدهد، غمگین بمانم.

به طرز فجیعی همه چیز غمگینه؛ آدما غمگینن، خیابونا غمگینن، هرچی میشنوی غمگینه، هرچی میبینی غمگینه، اتفاقات این مدت غمگینه. کلا به غم تبدیل شدیم.

اگه چایی آدم بود، قطعا باهاش ازدواج میکردم.🛐🤌🏻

_

من متنفر بودن از آدما رو بلد نیستم، فقط یهو برام بی اهمیت میشن، دیگه پیگیر کاراشون نیستم، دیگه اهمیت نمیدم که کجا میرن، دیگه نگرانشون نیستم همین! من متنفر شدن رو بلد نیستم، ولی بیخیال شدن و خوب بلدم.

من فقط دلتنگ شب‌هایی هستم که زود هنگام، بی آنکه به چیزی فکر کنم به خواب می‌رفتم.

لحظه هایی توی زندگی هست که هیچکس ازش خبر نداره، حتی امن ترین آدم های زندگیت؛ لحظه هایی که نه میشه ازش گفت، نه نوشت و نه فراموش کرد.

اگه به گریه بود گریه میکردم، خیلی بیشتر از این حرفاست.

_

بی‌شک هر آنچه متقابل باشد، تا ابد ادامه می یابد، عشق، احترام، درک.