چه شبایی که با بغض و حلقه زدن اشک تو چشمام سر کردم و میدونم که قرار نیست هیچوقت چیزی که دلیلش بوده رو ببخشم.

یهو دیدم که دیگه از دستت عصبانی نیستم، ناراحت نیستم، قهر نیستم، خلاصه یهو حس کردم که من دیگه با تو "هیچ چیز" نیستم.

مهربون بمون و با محبت رفتار کن، نذار زشتی‌های اطرافت تو رو تلخ و بی رحم کنن.

همه این مدت زندگیم جوری سپری شده که میتونم سال‌ها بدون اینکه هیچ اتفاق ناراحت‌کننده و غم‌انگیزی بیوفته، غمگین بمونم.

یه صحبت عمیق و معذرت خواهی، خیلی چیزا رو میتونه درست کنه.

منم نباید مثل تو خیلی جدی می‌گرفتم.

این کاربر ضعیف نبود فقط دلتنگ بود .

یجوری پل‌های پشت سرم رو خراب کردم که نه خودم بتونم برگردم ، نه تو بتونی بیای .

شد شد نشد انقد چاووشی گوش میدم که بمیرم .

ولی ضربه‌ای که اعتماد میزنه ، اعتیاد نمیزنه .

در "مهم‌ نیست" ترین حالت ممکنم.

شاید ما دیگه هیچوقت با هم صحبت نکنیم، اما حداقل یه زمانی آدم مورد علاقه تو بودم و این بهترین حس عمرم بود.