هر کی یه جوری تنها مون گذاشت یکی از سر سؤتفاهم یکی واسه قهر طولانی اون یکی ندونم کاری یکی واسه منفعت یکی گفت دو دقیقه ای میام ،نیومد یکی اومد ، ولی دیر اومد ولی من براشون همیشه بودم همیشه...(:

‌بعضی شبا زیادی شبن اونقدر که دلشوره و دلهره و دلتنگیِ همه‌ی دنیا یهو میریزه توی دل آدم... و نه میشه، بخوابی و نه میشه، بیدار بمونی ، فقط میشه، زل بزنی به شب و منتظر بشی تا بگذره.... امشبم،خیلی شب بود.....

احساس میکنم خیلی وقتا از خودم ضربه خوردم..! از مهربونی های بیجا بهادادن به آدمای اشتباه و جدی گرفتنشون فکر میکردم همه مثل خودم ساده وصادق و چون من دوسشون دارم اونا هم منو دوست دارن.... ولی یاد گرفتم هر دلی ارزش مهربونی رو نمیفهمه:)!

از یه‌جایی به بعد، دیگه برای نگه داشتن هیچ‌کس تو زندگیم دست و پا نزدم. فهمیدم نمی‌شه درا رو بست و جلوی رفتن کسی رو گرفت که دلش جای دیگه‌س. فهمیدم هرچی بیشتر برای موندن کسی تلاش کنی، رفتنش حتمی‌تر می‌شه. از اونجا به بعد، فقط تماشاگر شدم؛ نشستم و رفت‌و‌آمد آدما تو زندگیم رو نگاه کردم… بی‌هیچ حس و توقعی.

هرچقدر بزرگتر‌شی بیشتر میفهمی که پرایوت نگه‌داشتن زندگیت چقدر مهمه، و لازم نیست همه بدونن توی زندگیت چخبره )):

ولی من اگه تصمیم بگیرم از کسی فاصله بگیرم انقدر آروم و بی سروصدا کمرنگ میکنم خودمو و در حین حرف زدن باهاش دور میشم که نفهمه کِی رابطه‌شو با من از دست داده.

هیچ اتفاقی فراموش نمیشه! بالاخره یه روز یا تو یه خیابون، یا وسط یه آهنگ، یا موقع خوندن یه کتاب، یا دیدن یه فیلم همه چیز یادت میاد.

_

حال من بد نیست، یعنی هیچ جای بدنم درد نمی‌کند، ولی اگر بخواهی حالم را عمیق تر جویا شوی باید به تو بگویم که به هیچ وجه از زندگی خوشم نمی‌آید...

هیچکس نفهمید چقدر ساکت شدم هیچکس نفهمید پشت خنده هام چی قایم بود هیچکس نفهمید شب هارو چطور صبح کردم هیچکس نفهمید چقدر خودمو گم کردم هیچکس نفهمید بارها بریدم و چیزی نگفتم هیچکس نفهمید چندبار خواستم برم و نتونستم هیچکس نفهمید از همه فاصله گرفتم هیچکس نفهمید چقدر آروم توی خودم مُردم هیچکس نفهمید و منم دیگه توضیحی ندادم....(:

هر عشقی میمیرد:)