عشق برای من هیچوقت آن چیزِ ساده و آرامی نبود که بتوانی بهراحتی اسمش را بیاوری و از کنارش بگذری.
عشق یعنی یک نفر، بیآنکه بداند، تبدیل شود به بخشی از فکرهایت؛ به چیزی که میان شلوغی روز هم ناگهان به یادت میآید.
من اگر دوستت داشته باشم، نصفه دوستت ندارم؛ یا اصلاً وارد قلبم نمیشوی، یا آنقدر عمیق میروی که بیرون آوردنت دیگر دست خودم نیست.
شاید برای همین از عشق میترسم؛ نه از دوست داشتن، از روزی که بفهمم چیزی که تمام وجودم را به آن سپردهام، دیگر برایم باقی نمانده.
عشق برای من زیباست، اما بیرحم؛ چون گاهی همان کسی که آرامت میکند، تنها کسیست که میتواند تمام آرامشت را به هم بریزد.
