اینکه میگن "تو عصبانیت حلوا خیرات نمیکنن"
همش برای توجیه کردن حرفاییه که اون موقع زدن و موقعیتشون به خطر افتاده
آدما توی عصبانیت حرفایی رو میزنن که همیشه بهشون فکر کردن، حرفایی که اعتقادشونه، حرفایی که هی با خودشون درباره شما تکرار کردن، حرفایی که باورشون دارن.
واسه اون چیزی که داغونت کرده، هرچقدر
که میتونی شدیداً گریه کن اما وقتی تموم شد
مطمئن شو که دفعه بعد به همون دلیل
اشکت در نیاد.
اگه از من بپرسی، می گم تموم پختگی ها و بالغ شدنا از یک جدایی شروع می شه؛ جدا شدن از یک عشق، جدا شدن از یک امنیت، جدا شدن از یک قدرت، جدا شدن از یک وابستگی، جدا شدن از هرچیزی که فکر می کنی بدون اون پوچ می شی. جدایی ها اتفاق می افتن تا بهت یاد بدن که بدون هیچ چیز پوچ نمی شی. تا یاد بگیری تو فرا تر از اتفاقات بد زندگیت هستی، و همیشه چیزایی هستن که بهت معنا بدن. تا تجربه کنی و قوی تر بشی. تا خودتو پیدا کنی و بدونی همیشه راه هایی هستن که انتظار قدمات رو می کشن و دنیات اونقدر بزرگ هست که تو چارتا اتفاق بد خلاصه نشه ؛).
زندگی خیلی سخت و بی رحم تر از اونیه که بخوای سر رفتن کسی ناراحت شی؛ هر مسیری سختی های خودشو داره، بعضی راه ها بیشتر بعضیا کمتر ولی مطمئن باش که هیچ آرامشی منتظرت نیست فقط تو یاد میگیری چطور قوی تر بشی.