هر آدمی تا یه جایی بهتون فرصت میده ، ولی بالاخره خسته میشه از حس اضافی بودن ، از جنگیدن واسه موندن ،از قهر و آشتی مکرر ، از توضیح دادن خودش ، از برطرف کردن سوتفاهما ؛
کاسه صبر آدمای زندگیتونو لبریز نکنید ، ممکنه دیگه هیچ آدمی ، به این اندازه وصله ی وجودتون نباشه.
بعضی روزا کند میگذرن، هیچ موسیقی بنظرت قشنگ نیست، هیچ غذایی بنظرت خوشمزه نیست. برای حرف زدن کلمه کم میاری، کارات پیش نمیره و همه چی سخته.
بعضی وقتها فقط باید رها کنی، فرقی نمیکنه که چی باشه، باید رها کنی تا آرومشی اما من روانم رو از دست میدم تا به اون مرحله برسم، یه روزی رها میکنم که دیگه هیچ تاثیری نداره؛ از دست میرم و تازه بیخیال میشم، از دست میرم.