داشتم میرفتم کلاس زبان بعد یه دختر بچه دیدم با مامانش، به دختره لبخند زدم بعد یجوری نگاه کرد و برگشت به مامانش گفت اون خانومه با ماسک بهم خندید مامانش هم برگشت نگاهم کرد به اونم لبخند زدم

رندوم لبخند زدن به غریبه ها رو نرمالیز کنید!

من باز بیدار موندم و یادم افتاد تست نزدم.

یادم افتاد زندگی نکردم

اونا میگن سختی بکش که بعدش راحت باشه اما آخه مگه بعدشم باز تینیجرم؟ و این مسئله‌ی سن واقعا دیگه داره خیلی مهم میشه

درود چارلی، این نامه از طرف سیدنی برات رسیده!

دستش رو گرفت زیر نور و به این فکر کرد که اگه فردا خورشید طلوع نکنه آیا کسی متوجه میشه که روز قبل حتی غروب نکرده؟ فکر می‌کرد کسی به اطرافش توجه نمیکنه، دیگه کسی مهربون و وفادار نیست، کسی براش مهم نیست اگه فردا خورشید از پشت کوه‌ها بالا نیاد، که دیگه نوری تو شهر نباشه؛ مدام با خودش میگفت که این ادم ها، این ادمک‌ها خوشحالیشون‌، شادیشون، زندگیشون رو با دست های خودشون چال میکنن، دو تا لگد هم روش میزنن که عادی تر شه، که کسی شک نکنه زیر اون بر‌امدگی، زیر اون خاک، چی دفن شده؛ اون میگفت اما آلفرد بود که درک میکرد، آلفرد بود که طعم تلخ خاک رو کشیده بود، آخه میدونید.... نه شما نمیدونید و خب دروغش رو بخواید مهم نیست که بدونید، ندونید بهتره؛ چارلی مدام از زندگی میگفت، از شادی، از قشنگی های پشت کوه نقاشی های بچه‌ها، از بوی قورمه‌سبزی، از بوی چای زغالی، از خورشید و نور؛ چارلی قصه میگفت، قصه های چارلی غین نداشت، توش غم نداشت، تلخی نداشت، گریه نداشت، فقط امید داشت، امیدهای پاره‌پوره‌‌ی زیر تخت، توی کمد، لای پتو، زیر استکان چای سرد شده ولی با همه‌ی اینا قصه هاش فرق می‌کرد اونا بوی زندگی میدادن، بوی فردا رو، بویی که برای آلفرد ناآشنا بود، یعنی باهاش غریبه شد، آخه شما که نمیدونید، یه روزی آمد که فرداش بدتر از خودش بود، که آینده سیاه تر بود؛ اما دست آخر چارلی بازی رو میبره، مدال رو میندازه رو گردنش و لبخند میزنه، اون نشون میده که میشه، میکروفون رو میگیره دستش و شروع میکنه به گفتن، آدم ها براش دست میزنن و بهش افتخار میکنن، شاید اونا آدم باشن اما کی گفته که چارلی نمیتونه اونا رو اتوبات صدا کنه، کی گفته اوراین پکس اونجا نیست و با غرور به چارلی چشم ندوخته. |زندگی|

درود هاثورن، این نامه از طرف سیدنی برات رسیده!