eitaa logo
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد
166 دنبال‌کننده
682 عکس
31 ویدیو
2 فایل
جوانی نویسنده!
مشاهده در ایتا
دانلود
اریانفر 🛐🛐
هدایت شده از نامرئی‌
بهبه استاد میخواد شاهکار کنه
هدایت شده از نامرئی‌
خیلی خوب مینویسه
ایمان بیاوریم به آغاز فصل سرد
بیاد یه چالش: جاخالی رو پر کنید یکی که.... همون هم نداریم . واقعا، یکی که حرفهام رو گوش بده ندارم،
https://eitaa.com/Young_Writer/3724 یکی که بهم توجه کنه بفهمه گل می‌خوام و کتاب می‌خوام چی؟ همونم ندارم . یکی که برام کتاب بخره، یکی که زندگی بهم بده، همونم ندارم
https://eitaa.com/Young_Writer/3716 نمیدونم رفتارت مث دختراست ولی حسم خلافشو میگه . دمتگرم عجیب حس میکنم تخریبم کردی استاد
فعلا قابلیت بارگیری به دلیل درخواست زیاد فراهم نیست
نمایش در ایتا
هدایت شده از کاستِرا
یک ساحل بود و یک دریایی که... بود و نبودش فرقی به حالِ دنیا نمی‌کرد. چون هیچکس نمی‌توانست به آن برسد. فرقی نداشت که چه کسی بود و چه چیزی بود... هرکسی که به سمت دریا می‌رفت، هیچوقت به آن نمی‌رسید. آنموقع ها آدمیان معنیِ سراب را نمی‌دانستند؛ مطمئناً اگر هم می‌دانستند، هیچ کس به مخیله اش هم خطور نمی‌کرد که آن دریای به آن باعظمتی سراب باشد. دریا در مقابلشان افسانه ای دیدنی بود. وجود داشت؛ اما غیرقابل دسترسی... واقعیت داشت؛ اما غیرقابل اثبات... روزی کسی تصمیم گرفت که برسد. قدم بر روی ساحل نهاد و بند کفش هایش را سفت کرد. وقتی شروع کرد به دویدن، دیگر صداهای پشت سرش را که می‌گفتند "بی فایده است" و "هیچکس به دریا نرسیده، تو هم نمی‌رسی" را نمی‌شنید. او آنقدر بر روی هدفش متمرکز شده بود که متوجه نشد کف کفش هایش کم کم از جا کنده شدند، متوجه نشد چند شبانه و روز از پی هم گذشتند، متوجه نشد در این میان لازم است کمی بایستد، چون او یک انسان بود، به آب و غذا نیاز داشت دیگر... و یک روز بالاخره رسید. پاهای زخمی اش را وقتی در آب گذاشت، دیگر هیچ دردی را حس نمی‌کرد. سبک شده بود. سرش را برگرداند و رو به همه ی کسانی که پشت سرش ایستاده بودند فریاد زد: دیدید؟ من بالاخره رسیدم! اما همه ی کسانی که آن دور ایستاده بودند، جوری به او نگاه می‌کردند که انگار هیولا دیده اند. او با خودش گفت باید هم همینطور باشد. این جماعت چشم دیدن موفقیت های دیگران را ندارند. اما روحش هم خبر نداشت که مردم چه می‌بیند. مردم جنازه ای را می‌دیدند که در نزدیکی‌ِ دریا افتاده بود و تکان نمی‌خورد. جنازه ای که حالا دیگر هیچکس دستش به آن نمی‌رسید... او هنگام دویدن جسمش را جا گذاشته بود و با روحش به دریا رسیده بود. او شیفته ی دریا شد و می‌خواست بیشتر حسش کند، بیشتر لمسش کند؛ بخاطر جلوتر و جلوتر رفت، تا هنگامی که دریا او را پذیرفت و با خود برد. افسانه ها می‌گویند جنازه ی او هنوز هم جایی در نزدیکیِ همان ساحل افتاده است... و روحش سرگردان در میان دریا...
هدایت شده از اُتاقَکِ مَخفی🌲෧
درود و نوازش قطرات باران بر تو باد،گمشده ی زمان. چون دریافتم زمان چقدر گذراست و نزدیک روزی هستیم که در سال پیشین ،کلید اتاقک رو پیدا کردم،پس تصمیم گرفتم نامه ای بفرستم و شما رو برای یادگاری دعوت کنم . برای دریافت دعوت نامه چیکار میکنید؟🗝 من چیکار خواهم کرد؟🏹 اُتاقَک؟⚔️ تعداد گمشده های موردنظر؟ 15 نامه هایتان را دریافت خواهم کرد @nuwandanotcharlie