یک ساحل بود و یک دریایی که... بود و نبودش فرقی به حالِ دنیا نمی‌کرد. چون هیچکس نمی‌توانست به آن برسد. فرقی نداشت که چه کسی بود و چه چیزی بود... هرکسی که به سمت دریا می‌رفت، هیچوقت به آن نمی‌رسید. آنموقع ها آدمیان معنیِ سراب را نمی‌دانستند؛ مطمئناً اگر هم می‌دانستند، هیچ کس به مخیله اش هم خطور نمی‌کرد که آن دریای به آن باعظمتی سراب باشد. دریا در مقابلشان افسانه ای دیدنی بود. وجود داشت؛ اما غیرقابل دسترسی... واقعیت داشت؛ اما غیرقابل اثبات... روزی کسی تصمیم گرفت که برسد. قدم بر روی ساحل نهاد و بند کفش هایش را سفت کرد. وقتی شروع کرد به دویدن، دیگر صداهای پشت سرش را که می‌گفتند "بی فایده است" و "هیچکس به دریا نرسیده، تو هم نمی‌رسی" را نمی‌شنید. او آنقدر بر روی هدفش متمرکز شده بود که متوجه نشد کف کفش هایش کم کم از جا کنده شدند، متوجه نشد چند شبانه و روز از پی هم گذشتند، متوجه نشد در این میان لازم است کمی بایستد، چون او یک انسان بود، به آب و غذا نیاز داشت دیگر... و یک روز بالاخره رسید. پاهای زخمی اش را وقتی در آب گذاشت، دیگر هیچ دردی را حس نمی‌کرد. سبک شده بود. سرش را برگرداند و رو به همه ی کسانی که پشت سرش ایستاده بودند فریاد زد: دیدید؟ من بالاخره رسیدم! اما همه ی کسانی که آن دور ایستاده بودند، جوری به او نگاه می‌کردند که انگار هیولا دیده اند. او با خودش گفت باید هم همینطور باشد. این جماعت چشم دیدن موفقیت های دیگران را ندارند. اما روحش هم خبر نداشت که مردم چه می‌بیند. مردم جنازه ای را می‌دیدند که در نزدیکی‌ِ دریا افتاده بود و تکان نمی‌خورد. جنازه ای که حالا دیگر هیچکس دستش به آن نمی‌رسید... او هنگام دویدن جسمش را جا گذاشته بود و با روحش به دریا رسیده بود. او شیفته ی دریا شد و می‌خواست بیشتر حسش کند، بیشتر لمسش کند؛ بخاطر جلوتر و جلوتر رفت، تا هنگامی که دریا او را پذیرفت و با خود برد. افسانه ها می‌گویند جنازه ی او هنوز هم جایی در نزدیکیِ همان ساحل افتاده است... و روحش سرگردان در میان دریا... #ava

دیدی گفتم؟

درود و نوازش قطرات باران بر تو باد،گمشده ی زمان. چون دریافتم زمان چقدر گذراست و نزدیک روزی هستیم که در سال پیشین ،کلید اتاقک رو پیدا کردم،پس تصمیم گرفتم نامه ای بفرستم و شما رو برای یادگاری دعوت کنم . برای دریافت دعوت نامه چیکار میکنید؟🗝 من چیکار خواهم کرد؟🏹 اُتاقَک؟⚔️ تعداد گمشده های موردنظر؟ 15 نامه هایتان را دریافت خواهم کرد @nuwandanotcharlie

اگر من هیچ بودم. اگر هیچ بودم رنگ‌ها به خود می‌گرفتم. هیچ بودم و به همه چیز بدل می‌شدم. اگر هیچ بودم زاغی می‌شدم و پر می‌زدم و دیار را به سرنوشت نحسشان آگاه می‌ساختم. و شاید حتی آن گرامافون خاک خورده‌ای می‌شدم که در انتظار خواندن، می‌میرد. اما از یک چیز مطمئن هستم و آن این است که من، انسان نخواهم بود. چرا که انسان درد می‌کشد. در توهم یگانگی پایان می‌یابد و تکه‌تکه و پاره‌پاره دفن می‌شود و می‌پوسد. و آنگاه آنکه دین دارد رستگاری را برایش آرزو، و آنکه دینی ندارد انسان را فراموش می‌کند. و هیچ بودن به از انس بودن چرا که انسان همین است. می‌خندد و می‌گرید. ظلم می‌کند و ظلم می‌بیند و آنکه بداند به دار آویخته می‌شود و آنکه نمی‌داند حکومت می‌کند. و عجب روزگار خنده‌داری که من خوکی نجس را از حاکم و درویش بهتر می‌دانم. و ای کاش می‌توانستم بگویم که من هیچم و انسانی نمی‌شناسم اما مولانا سرور ما است و می‌گوید: «دنیا همه هیچ و اهل دنیا همه هیچ ای هیچ برای هیچ از هیچ مپیچ» پس گلایه‌ام را خاموش می‌سازم و باز می‌گویم: «انسانیم و هیچ. انسانیم و هیچ.» -میکائیل بیانکی"رِن"

شبتون بدون غم و نگرانی

دارم به خودم شک میکنم

🍁 درود و مهر بر شما دوست عزیز ! چنل 𝒜𝗻𝗲𝗺ᦅ𝗶𝗮 قصد داره دوباره تقدیمی بده . تقدیمی به این صورت هست که شما این پیام + این پست از اینجا رو فور می‌زنین تو چنلتون و من هم بر اساس وایبی که از چنل شما می‌گیرم ؛ یک جمله کوتاه ، یک آهنگ از لانا دل‌ ری و فصلی که وایب چنلتون رو میده تقدیم نگاه پر مهرتون می‌کنم . Limit | Tag

https://eitaa.com/aneemoia/3084 استاد برای من نمیاره، یکی اینو برسونه به دستتون

😧😧😧