به اینترنت و گنشین عزیز نمی‌دونم از کجا شروع کنم؛ شاید از همان روزهایی که بودنِ شما برایم عادی شده بود، اما نبودنتان یک‌جور عجیبی همه‌چیز را خلوت کرده است تو، اینترنتِ عزیز،تو همیشه پنجره‌ای بودی به دنیا؛به آدم‌ها، به خبرها، به خنده‌ها، به شب‌بیداری‌ها، به امیدهایی که فقط با چند کلیک جان می‌گرفتند.حالا که کمتر کنارمی، انگار دنیا کمی آرام‌تر شده، اما من دلم برای همان شلوغیِ دوست‌داشتنی‌ات تنگ شده.برای لحظه‌ای که چیزی را جست‌وجو می‌کردم و ناگهان جواب، دقیقا همان‌جا منتظرم بود.و تو، گنشینِ عزیز،دلتنگت که می‌شوم، فقط از یک بازی حرف نمی‌زنم؛از دنیایی حرف می‌زنم که توش گم می‌شدم و در عین حال، خودم را پیدا می‌کردم. از شخصیت‌هایی حرف می‌زنم که برایم فقط کاراکتر نبودند،از موسیقی، از مسیرها، از مأموریت‌ها، از آن حسِ سبک و رؤیایی که فقط تو می‌دادی.دلم برای قدم‌زدن در دنیای تو تنگ شده؛ برای نورهای آرام، برای مبارزه‌های هیجان‌انگیز، برای امیدی که حتی در سخت‌ترین لحظه‌ها هم از تو جدا نمی‌شد. دلم برای همان حسِ «فقط چند دقیقه بازی می‌کنم» تنگ شده؛و بعد چشم باز می‌کردم و می‌دیدم ساعت‌ها گذشته. شاید این روزها دور از شما باشم، اما دلتنگی یعنی هنوز چیزی از تو در من زنده است یعنی هنوز خاطره‌ات گرم است، هنوز حضورت مهم است، هنوز نبودنت حس می‌شود. - [ yumi ]

شب بخیر