_

خاکی مثه سید *

متاسفانه بعد از گفتن این حقیقت و حرف‌های دیگه‌مون خیلی‌ها به نشونه اعتراض پیوی ما رو مزین کردن و لف دادن . . مشکلی نداره ما هنوزم میشنویم ُحرف‌ ها داریم . .

‌هرجای‌دنیایی،درمسیرحق‌موثرباش حتي‌اگر‌شده‌به‌یک‌اَخم‌یالبخندی . آسیدآوینی

تو‌چه‌دانی‌که‌آدمی‌چه‌کِشَد‌در‌ وداع‌با‌عزیز‌ ِجانش!

و‌سلام‌بر‌پدرشهیدی‌که‌‌داغ‌ ِفرزند شهیدش‌کَمَرَش‌را‌شکست 💔

جوری باشید که ذره‌ذره‌ی شما مفید باشه برای انقلاب .

((؛

این روزها منم و این نوا ؛ می‌آید ای دل منزل به منزل از دل صحرا کاروان ِدل . .

ما که فراموش کردیم میون اینهمه هیاهو ؛ اما مادری هنوز منتظر است .. - ۱۴ تیرماه سالروز ربوده شدن حاج‌احمد‌متوسلیان!

بسم ِ رب ِ مجنون ؛ نویسندگان تمام وجود و ذوق‌شان را می‌چپانند میان برگه‌های دفترشان ، کتاب‌هایشان همیشه از بقیه چاق‌تر است. شاید بپرسید چـرا ؟! آن‌ها حجم زیادی از افکار و احساسات خود را بعد خواندن هرکتاب در آن‌ جا می‌گذارند. آن‌ها مدام درحال یافتن موضوعات جدیدند ، ساعت‌ها فکر می‌کنند ، فکر می‌کنند و ایده‌های خود را گوشه‌کناری یاداشت می‌کنند. چشمانت را ببند ، با من همراه‌ شو تا لحظاتی را مهمان اتاق یک نویسنده باشیم * در نهایت چشمانش برق می‌زند ، او بعد از ساعت‌ها موضوع خود را یافته است . پشت میز گوشه اتاق می‌نشیند ، انگشتانش به دور [قلم] حلقه می‌زنند ، اینبار او ساعت‌ها قلم را به روی کاغذ می‌دواند . گاهی هم قلم او را به دنبال خودش می‌کشاند . شب رسید ُاو هنوز غرق در واژگان می‌شود تا اثری را خلق کند . شاید جملاتی که قرار است التیامی باشد برای دردهایمان . . با صدای بلند آنچه را که نوشته‌است می‌خواند ، لبخندی از سر رضایت روی لب‌هایش جاخوش می‌کند ، برای دقایقی به نوشته‌هایش خیره می‌شود . آن‌ها را همان‌جا رها می‌کند و به زندگی‌اش ادامه می‌دهد ، زیرا کمتر کسی حاضر می‌شود برای خواندن آن چند برگ کاغذ وقت بگذارد . . و اینگونه می‌شود که [ نویسندگی ] غریب‌ترین هنر و البته زیباترین استعداد بشریت به حساب می‌آید . اصلا اهلِ قلم دنیایی دارند برای خودشان. و من ؟! من دچارم به نوشتن و متوهم به نویسندگی . « کاٰتب متن‌های غریب » #قلمِ‌دل