حضرت‌ِمادر(:! ؛ میگن تو مجالس روضه پسرت هستی همیشه . . تو رو به گریه های خفیٰ‌علی] تو رو به سر تکیه داده به دیوارِعلی] به موهای شونه نشده زینبت] به غریبی حسنت] که نتونست جلو اون سیلی رو بگیره . . تو رو به تشنگی لب حسینت] تو رو به دستای بریده عباست]. . خانوم ِخونه‌علی میون اینهمه بی‌قراریامون جا نمونیم از اربعین . .

ولی یه روزی هم میاد ، باهم دیگه دهه اول محرم رو میریم کربلا هیئت ِحسین ستوده :)))))) .

باید رفت . . باید گذشت از چیز هایی که دوست داری باهاش انس داری. . .

می خوایم بدونی این که امسال برات گریه میکنه، همونی نیست که پارسال برات اشک ریخته ! خیلی تنهاتر ِ. خیلی مستأصل ِ. خیلی گم ِ. خیلی پریشون ِاحوالاتش . سهم بیشتری از تو میخواد امسال... :)!

میگن تو واقعه‌ٔ کربلا حضرت‌رقیـه مادر نداشتن ، امشب یجور دیگه واسه این خانوم گریه کنید .

؛ حاجت که زیاد است ولی .. چند صباحی‌ ست .. داغ سفر کرببلا بر دلمان است .

وسط هیئت داد می‌زد و می‌گفت : ابی‌عبدالله ، میون این همه شلوغی و آدمای فیک زندگیمون ، اگه نوکر تورو نداشت چیکار می‌کرد ؟ :) .

چشماش کم سو شده بود ، کمرش خمیده بود اما همیشه پای علم اربابش بود ، یه بار بهش گفتم : حاجی شما چندبار کربلا رفتی ؟ بهم نگاهی انداخت و لبخندی زد و گفت : گر میسر نیست مارا کام او ، عشق بازی میکنیم با نام ِ او . .

زندگی‌ ِمان زخم بود و اولاد ِزهرا مرهم‌شان .

با‌فکر‌کردن‌به‌شما‌در‌مواقع‌سختی‌ ؛ صبور بودن‌بهم‌یاد‌آوری‌میشه‌یا‌عقیله‌العَرب .

بدن های چاک چاک بند دلت را پاره میکند . طوفان سهمگین خباثت آتش ، دامن رقیه را شعله‌ور میکند . کودک اشک ریزان به بیابان پناهنده می شود ُ با هاله ای از مظلومیت فریاد بر می آورد عمه زینب(س)! و تو می گویی رقیه جان! عزیزکم صبر کن ! این نه تنها دامان رقیه‌ست بلکه قلب تو نیز شعله‌ور است . عمه‌جان هیچ‌گاه تصور هم نمیکردی که روزی گلهای گلخانه حسین(ع) شوریده حال گردند . . تو در پشت بام افق از همان لحظه‌ای که پیکر ِمادرت زهرا را را از لای در میدیدی که به دست حسنین تشییع میشوند ، از همان لحظات ِپرغم فرو ریختن آسمان را می‌نگریستی . .