؛ حاجت که زیاد است ولی .. چند صباحی‌ ست .. داغ سفر کرببلا بر دلمان است .

وسط هیئت داد می‌زد و می‌گفت : ابی‌عبدالله ، میون این همه شلوغی و آدمای فیک زندگیمون ، اگه نوکر تورو نداشت چیکار می‌کرد ؟ :) .

چشماش کم سو شده بود ، کمرش خمیده بود اما همیشه پای علم اربابش بود ، یه بار بهش گفتم : حاجی شما چندبار کربلا رفتی ؟ بهم نگاهی انداخت و لبخندی زد و گفت : گر میسر نیست مارا کام او ، عشق بازی میکنیم با نام ِ او . .

زندگی‌ ِمان زخم بود و اولاد ِزهرا مرهم‌شان .

با‌فکر‌کردن‌به‌شما‌در‌مواقع‌سختی‌ ؛ صبور بودن‌بهم‌یاد‌آوری‌میشه‌یا‌عقیله‌العَرب .

بدن های چاک چاک بند دلت را پاره میکند . طوفان سهمگین خباثت آتش ، دامن رقیه را شعله‌ور میکند . کودک اشک ریزان به بیابان پناهنده می شود ُ با هاله ای از مظلومیت فریاد بر می آورد عمه زینب(س)! و تو می گویی رقیه جان! عزیزکم صبر کن ! این نه تنها دامان رقیه‌ست بلکه قلب تو نیز شعله‌ور است . عمه‌جان هیچ‌گاه تصور هم نمیکردی که روزی گلهای گلخانه حسین(ع) شوریده حال گردند . . تو در پشت بام افق از همان لحظه‌ای که پیکر ِمادرت زهرا را را از لای در میدیدی که به دست حسنین تشییع میشوند ، از همان لحظات ِپرغم فرو ریختن آسمان را می‌نگریستی . .

آسمونا جای ِمنه : )) ..

_

آنقدر در سجده صدایت میکنم و مناجات میکنم و به در ِخانه‌ات میزنم تا گوشه چشمی به این کنیز ِ نوکر زاده‌ات بیندازی . . من، در نقطه‌ای به نزدیکی ِخدا و بر تربت ِمنور و نفیس‌ و محترم‌ات، تو را و کربلایت را و ابالفضلت را مسئلت خواهم کرد ؛ درست است که طالب ِ حاجتی هستم که تنها رویا نشینان ِ بهشت درآن منتفع‌اند، اما طبق دلیل ِهمیشگی جوانم و بر کیش آرزو دست تمنا دارم . [ یاحبیب‌الباکین ]

ولی این روایت قلب ِآدمو به درد میاره ((((: - پیامبـَر از جلوی خانه فاطـِمه رد میشد که صدای گریه ای شنید ؛ گریه ی حـُسین . گفت ؛ دختـَرم آرامش کن ، مگر نمیدانی از گریه ی حـُسین اذیت می‌شوم - خوب شد پیامبـَر کربلا نبود 💔(: - [ قـِصه‌کربلا ]

‌و ما ساکنان شرمندگی ، ‌‌در محرم ‌خمیده‌تر خواهیم ‌شد ‌‌و شاید کمی‌امیدوار به حُر شدن . .‌

مـا را‌ به‌ جـز امیـر ِنجـف‌ سرپنـاه‌ نیسـت .