* صدای موذن زاده رسیده بود به لااله الا الله آخرِ اذان مغرب و عشا که رسیدیم . اول که نگاهم چرخید به شلوغی دخترکان توی مسجد فکرم دوید طرف طرح 'دختران طهورایِ'هیات . چند قدم که جلوتر آمدم بویِ نخلستان پیچید توی مشامم . بویِ خاک نم خورده‌ی طریق العلماء . بویِ قیمه نذری موکب بعد صلاة ظهر ، وقتی توی بشقاب‌های ملامین دست به دست میچرخید تا برسد به دست زوار . زوار اباعبدالله . . زوار خسته‌‌ی راه ُمشتاق ِدیدار ِآن حضرت ؛ با پاهای تاول زده و صورت‌های آفتاب سوخته . بساط ، بساط دوخت روکش بالشت و تشک موکب بود . موکب اربعین . . اربعینی که قدم‌های من ، سهمی از مسیرش را به خود نمی‌بیند . راستی ؛ "داروفروش جاماندگان را د‌کان کجاست ؟!" * #اربعینی‌که‌جاماندم #قلمِ‌دل

با تمام وجود خرج ِاماممون بشیم .

:)

خدایا مارو بخاطرِ تمامِ اون وسایلِ گمشده ای که سرنماز پیدا کردیم ببخش !

به‌قول‌یه‌مداحی‌که‌می‌گفت: ازبچگی‌آقابهت‌بدهکارم چه‌خوبه‌که‌فقط‌تورودارم..

شلوغي ِ ضریح ِ تو عجب آشفته گیسویي‌ست سپیدي‌ها ، سیاهي‌ها ، چه درهم برهم خوبي . .

مرهم ِدرد ِکربلا ؛

در ابتلائات و براۍ رفع بلاها دست از دعا و توسل نباید برداشت.

آه از این غربت نزدیک و از آن حسرت دور .. پ.ن : دست و پامو که گم میکنم،رو خاکت میفتم کربلا :)

صدای امواج چه آرامش قشنگی برای دنیای پرهیاهو به همراه داره . .

ساکنان دریا پس از مدتی صدای امواج را نمی شوند چه تلخ است ، قصه عادت ..