میگن شب های جمعه ، حضرت زهرا میرن زیارت پسرشون .. ولی اینجاست که شاعر میگه : امشب‌ گمان نکنم رَوَد سمتِ کربلا! حالش‌ بد است مادرمان‌، رو‌ به‌ قبله‌ است💔 ..

ما یتیمان تو هستیم ای سرورم (:

لیلای مرا میبرند ..‌ ای کوچه ها کاری کنید ..

ای‌نگاهت عشقِ عالمگیر، از دلم غَم را بگیر حضرت کوثر برایم جرعه ای مرهم بگیر تـــا نَــلــغـــزَد هر دوپایَم از صراطِ ٱلمستقیم مـادری کــــن دستهایم را خودت مُحکم بگیر:)

ما طفلان قد و نیم‌قدی بودیم که مادرانمان در روضه‌ها لب به دندان می‌گرفتند تا صدای گریه‌هایشان را حاج‌آقای روضه‌خوان نشنود، گاه چادر خود کنار زده و آرام لبخند به ما تحویل می‌دادند تا خوف ورمان ندارد که این هق‌هق‌ها برای چیست؟ برای چه کسی‌ست؟ ما در همین محافل استخوان ترکانده‌ایم مادر .

اوج احساس و محبّت رو تو روضه‌های حضرت زهرا ‹س› می‌فهمیم . .

تو ایام ِ فاطمیه ؛ با چادری که رو سرته ثابت کن ، که از نسل ِ فاطمه ای ؛ همونقدر پای کار ِ امام زمانت !

چادرِ مادر، ناموسِ عرشِ خداست؛ و من مدام فکر می‌کنم چه خواهد کشيد شيعه؟ اگر آن روز که به شفاعتش می‌آیی؛ هنوز جای لگد روی چادرت مانده باشد . . .

وِی خسته و بی‌جان ولی متعهد به آرمان‌اش .

روضه ها رو تحویل بگیرید.. روضه تنها نقطه ی عالم هست که حضرت زهرا هم اونجاست و حسین گفتن تو با حسین گفتن مادرمون زهرا یکی و آمیخته میشه.. تنها جای عالم هست که روی فرشی که داری راه میری اونجا قدمگاه حضرت‌زهراست(: حالا میخواد این روضه کنج اتاقت و خلوتت باشه و یا کنج هیئت!

اگه هیئاتِ زهراۜ‌ و اولادش نبود ، کجا این بغضی که تو گلو گیر کرده بود رو خالی میکردیم ؟!