ای‌نگاهت عشقِ عالمگیر، از دلم غَم را بگیر حضرت کوثر برایم جرعه ای مرهم بگیر تـــا نَــلــغـــزَد هر دوپایَم از صراطِ ٱلمستقیم مـادری کــــن دستهایم را خودت مُحکم بگیر:)

ما طفلان قد و نیم‌قدی بودیم که مادرانمان در روضه‌ها لب به دندان می‌گرفتند تا صدای گریه‌هایشان را حاج‌آقای روضه‌خوان نشنود، گاه چادر خود کنار زده و آرام لبخند به ما تحویل می‌دادند تا خوف ورمان ندارد که این هق‌هق‌ها برای چیست؟ برای چه کسی‌ست؟ ما در همین محافل استخوان ترکانده‌ایم مادر .

اوج احساس و محبّت رو تو روضه‌های حضرت زهرا ‹س› می‌فهمیم . .

تو ایام ِ فاطمیه ؛ با چادری که رو سرته ثابت کن ، که از نسل ِ فاطمه ای ؛ همونقدر پای کار ِ امام زمانت !

چادرِ مادر، ناموسِ عرشِ خداست؛ و من مدام فکر می‌کنم چه خواهد کشيد شيعه؟ اگر آن روز که به شفاعتش می‌آیی؛ هنوز جای لگد روی چادرت مانده باشد . . .

وِی خسته و بی‌جان ولی متعهد به آرمان‌اش .

روضه ها رو تحویل بگیرید.. روضه تنها نقطه ی عالم هست که حضرت زهرا هم اونجاست و حسین گفتن تو با حسین گفتن مادرمون زهرا یکی و آمیخته میشه.. تنها جای عالم هست که روی فرشی که داری راه میری اونجا قدمگاه حضرت‌زهراست(: حالا میخواد این روضه کنج اتاقت و خلوتت باشه و یا کنج هیئت!

اگه هیئاتِ زهراۜ‌ و اولادش نبود ، کجا این بغضی که تو گلو گیر کرده بود رو خالی میکردیم ؟!

‌ مرا دل نگران کردی! (: - امام خمینی

دست بر سینه نهاده همه تعظیم کنید امشب ؛

مادری دست به پهلو به حرم می‌آید ..