چنان‌عیدغدیرش‌دلرباافتاده‌درعالم که‌یک‌هفته‌جلوتر‌میروم‌از‌خود‌به‌قربانش؛

تمام فریاد های جهان در گلویم جمع شده اند؛ اما من حتی حوصله‌ی حرف زدن را هم ندارم.

سکوت لحظه‌ای که خسته شدی از صبر کردن، سکوت بعد از گفتن "اشکال نداره" درحالی که دلت پره، سکوت وقتی که بهت میگن "عوض شدی"، سکوت لحظه ای که داره تموم میشه، سکوت بعد بیدار شدن از خوابی که فکر می‌کردی واقعیه، سکوت بعد از اینکه می‌فهمی خاطره‌ها تکرار نمی‌شن.

؛

که گاه چنین ، گاه چنان می‌گذرد ...

: )

از چشمای بعضیا انقدر ذات خوبشون مشخصه که دلت می‌خواد بغلشون کنی و بگی ممنون که اینقدر خوبی : )

از انسان بودن خسته شدم ، کاش یه کبوتر تو حرم بودم 😭 .

و زندگی همین شادی هایِ کوتاه ما بود ، میانِ غم‌های ممتد .

احساساتم توی همدیگه حل شدن و نمی‌تونم از هم جداشون کنم. دیگه نمی‌فهمم این ترسه یا دلتنگی یا همه‌ی حس‌های بد دنیا با هم😃.

همه عالم بدانند فقط علی‌ست مولا : )