استفاده از این مدل کلمات که رنگ و بوی کفر داره (حتی با نیت خیر) باعث سست شدن معرفت مستمع میشه

وقتی شاعر میگه لولا میپرستم، داره تعریف پرستش رو توی ذهن مخاطبش عوض می‌کنه این مسأله توی دراز مدت باعث خدشه دار شدن اصل توحید میشه

و یه نکته‌ی مهم اینکه شعر همیشه یه ابزار آموزشی و تربیتی بوده تاریخ ادبیات رو که نگاه می‌کنی میبینی اشعاری که تفکر و اندیشه رو بخواد خدشه دار کنه، حتی اگر وزن و قافیه درست و حسابی داشته باشه بازم مذموم و قابل نقده

پس اینکه بگیم چون شعره اشکالی نداره یعنی شعر از محاسبه‌ی اخلاقی و اعتقادی معافه! درصورتی که همین کلمات و جملات، نگاه آدم هارو به دنیا و مسائل مختلف میسازه

وقتی به یه جوان یاد میدی که لولا بپرسته، ذهنش عادت می‌کنه به جای تفکر عمیق توی مبانی توحید، به بت‌انگاریِ نمادها رو بیاره

در نهایت این توجیه که شعره و اشکالی نداره یه مغالطه‌ست. کلماتِ مقدس و واژه هایی که بارِ اعتقادی دارن، اسباب بازیِ شاعر نیستن که هرطور دلش میخواد باهاشون بازی کنه! وقتی شاعر برای نشون دادن ارادتش، متوسل به این مفاهیم کفر آمیز میشه یعنی فقر معنایی داره و نمیتونه ارادتش رو توی کلمات شریف و مودبانه بیان کنه.

(متن از من نبود، اما ارزش منتشر شدن داره)